АЙ

– Ичиңизчи, кичине эле. Анан кантип айыгасыз? – деген эжемдин үнү угулат.

– Ой, кокуй ой… Оо шорум. Шорум ай, анан ушинтемби? Катыгүн ай, мен өлсөм силер шордобойсуңарбы. Экөөң кайда самсыйсыңар? Жетим атанып тиесиңерби күйөөгө? Жаным ай…

Жиби үзүлгөн шурудай болуп оюм онго бөлүнүп, апамдын өлгөнүн элестете албай жаттым. Бир топ убакыт өткөндөн кийин эжем кирип келди. Көзүмдү жума салдым. Бир нерсе унутса керек. Чырак жандырат го. Жок. Акырын жаныма келип, бетимден өөп, чыгып кетти. Деми ысык. Атүгүл жүрөгүнүн кагышын уккансыдым. Мурдун шор тартып алды. Кайдан пайда болду билбейм. Ичимде бирөө өлгөнсүп, жаздыкка жүзүмдү буруп алып, өксүп, эчкирип жаттым.

Апа… апа… ап-па… Чын эле апамдын өлүшү мүмкүнбү?… Корком. “мен өлсөм эрге жетим атанып тиет турбайсыңарбы” – дегени коркунучтуу сезилди.

Көзүмдүн жашы түгөнүп, башым кеңгиреп, акырын туруп терезеге келдим. Ай көрүнбөйт. Айда адамдар майрамдап кетип калгандай сезилет. Айда ошондой!