Арслан Койчиев: Тагдыр жөнүндөгү ыр

–Даярсыңбы? – деди курбусу.

–Даярмын! – деди М…

–Ашыгыма көйнөк алмакчымын деп аттың эле? – деди.

–Алдым, алдым … – деди М…

–Кандай көйнөк? – деди курбусу тамашалап.

–Жакшы, гүлдүү көйнөк! – деди М…

–Өзүңчү? Өзүң көйнөктүн кандайын алдың?

–Жибек жоолуктун мыктысын алдым… ха… ха… Жолго чыкчу маалды жооптошуп, сөздөрүн тамаша менен бүтүрүштү.

Телефонду койду. Жүлжүйгөн көздөрү жайнап, сүйүнүп кетти. Түүй-ата! Таппасаң сыйпалап кал! Эртеден бери үйдү үч сапырта издетип, эсти эки оодарган блокноту мында жатат да! Тумбочка менен терезенин ортосуна кырынан кыпчылып мында жаткан тура. Качан коё койду эле? Качан тыга койду эле? Акырын колуна алды. Үлбүрөгөн тигиштери кокус жанып кетсе саргарган барактарын бириндетип алчудай болуп, аяр ачты. Баш жагынан барактап, жол-жол кылып жазган он сап ырын оңой тапты.

Мына! Мындан туптуура кырк алты жыл илгери Пигниц суусунун жээгинде отуруп жазган ыры! Мынабу эле мээлжип аккан Пигниц өзөнүнүн шиберлүү жакасында шордуу башын мыжыга кармап отуруп, каргыштуу тагдырга кантип чыдап, кантип көтөрөрүн ойлогондо эрксизден эчкирип ийип, мөгдөп отурчусунда жазган ыры! Ашыгы экөө колтукташып алып, кыялга батып, Ала-Арчаны жээктей тээ казактын талаасына чейин сейил куруп, кынала басып жүрүшчү кезин эске салган ыры! “Б…га” деп атап койгон он сап ыры!

Көзүн жайнатып, тааныш саптарды күбүрөнүп окуй баштады:

Ала-Тоо башы ак булут,

Көрбөй кантип түтөмүн?

Ашыгым сени эми мен,

Акыреттен күтөмүн.

Аламүдүн, Ала-Арча,

Угулбайт эми шоокумуң.

Ардагым сени эми мен…

18.02.2020