Жамгырдай сагынычтуу сүйлөп берчи, мен тыңшайын

Аял: (Аран жаң.) Кийимдер?

Эркек: Ии, кийим-кечектин түрү. Чакчалекей будуң-чаң мушташышкан окшойт, айнектин сыныгы жерде чачылып, жанында шкаф аңтарылып жатат.

Аял: Иий!

Эркек: Зордуктоо болгон окшойт.

Аял: Сен ал жерде белең?

Эркек: Ии, ваннада… муз чыланган…

Аял: Аай-иий!

Эркек: Трубканы алып, кай жер экенин сураганымды билем, бирок алар эмне деп жооп беришкени эсимде жок… Ичкенге суу берчи. (Экөө тең ордунан бир убакта козголуп, бөлмөнүн чок ортосунда бет маңдай карашат. Ыстакан колдон колго сунулат. Эркек аялды үңүлө караган бойдон ыстакандан суу ууртайт, оозун чайкап, аялды дагы маанай суз карап турат да, сууну терезеден ары түкүрүп таштайт. Андан соң аялдын маңдайына келип, ыстаканды ага сунат. Аял да суу ууртайт. Эркек аялдын койкойгон мойнун алаканы менен кармалап туруп калат.) Көргүлүктү куп көрдүм! (Пауза. Мандолин чертилип баштайт.) А сенчи? Мага өзүң тууралуу айтып берчи. Кай жакта кантип…

(Эркек аялды маңдайдан сылайт. Аял көзүн жумуп, кишини сылаганы колун көтөрөт. Эркек колун тартып алып, аялдын үстү-башын астейдил тиктеп, анын колун эрдине такайт. Эркек колун коё бергенде, аял анын баланыкындай арык көкүрөгүнөн сылап, андан соң жүзүн анын көкүрөгүнө катат. Эркек аны моюндан сылап, ачык көкүрөгүн сыйпалап туруп калат. Мандолин катуурак чертилип баштайт. Аял башын анын далысына жөлөгөндө, ал аялды кымча белинен өзүнө имере тартат. Эркек кебин улайт.)

Эркек: Качантан бери бир үйдө эки бейтааныш адамдай жашап келебиз. Бири-бирибизди таап, кол кармашып жашоону уланталы. Сүйлөп берчи! Мен карайлап калдым!… Бассам-турсам оюмдасың, бирок сага чалышка батына албай жүрдүм, кымбатым. Сени ойлойм, бирок чалыштан корком. Сага чалып, сенсиз күнүм бир кылымга татып кетерин, колдон-колго коко тыйындай ыргытылып жашап калганымды айтып, анан трубканы коюп салгым келчү… Мен бул шаарда сенсиз карайлап калдым…

Аял: Сен менден кеткени тамагымдан суудан башка эчтеке өтпөй калды. (Аял ага карап жылмайып коёт. Киши акырын күңгүрөп аны кучактайт.) …Кээде бир аз кофе, анан суу гана өтөт! (Аял акырын күлөт.)

Эркек: Мага сүйлөп берчи, жаным. Дагы сүйлөп бересиңби?

Аял: Албетте!

Эркек: Нөшөрдөй сагынычтан сүйлөп берчи, мен тыңшайын. Керебетте жаткан бойдон жамгыр үнүн тыңдап жаткым келет.

(Эркек керебетке көмкөрөсүнөн кулайт да, манжалары менен полду утур тыкылдатып аялды тыңдайт. Мандолинден чертилген күү сыбызгып чыгып турат.)

Эркек: Көптөн бери окшош күндө жашап келебиз. Сүйлөчү. Мен шаарда коко тыйындай колдон колго ыргытылып жүргөндө, сен эмне күндү көрдүң, ардагым? Мага чачылып-төгүлүп божурап берчи! Кана, ак жаандай бир төгүлчү, мен тыңшайын.

Аял: Мен…

Эркек: Ооба, сен! Мен да муну билишим керек, сураныч, нөшөрдөй бир төгүлчү, жаткан бойдон сени тыңшайын.

Аял: Мен сенден кетким келет.

Эркек: Кетким келет?

Аял: Мен сенден кетким келет!

Эркек: Кандайча?

Аял: Жалгыз! (Терс бурулуп терезени тиктейт.) Көл жээктеги мейманканага жасалма ысым менен катталам…

Эркек: Кандай ысым менен?

Аял: Анна Жонс… Бөлмө жыйнаган чыканактай пекене кемпир бар. Басса-турса небересин оозунан түшүрбөйт. Керебетти жыйнап жатып күбүрөнгөн кемпирди отургучта эки колумду туш тарапка жайып тыңшап олтура берем. Небереси тууралуу сүйлөй берет, сүйлөй берет… Небереси эмне жеп, кандай кийингени тууралуу деле айта берет. (Аял терезе тушка олтуруп, ыстакандан суу ууртайт.) Ичи салкын карангы бөлмөгө күбүр-шыбыр үндөр келип турат.

Эркек: Жамгыр үнү?

Аял: Ооба, жамгыр.

Эркек: Анан?

Аял: Көңүл жарасы жуулуп кетет.

Эркек: Аның ырас…

Аял: Бир аздан соң кемпир бөлмөнү иреттеп койгонун айтып, чыгып жөнөйт. Ыракматымды айтып акча сунам. Эшик жабылган соң, кайрадан жалгыз калам. Көгүш терезе жапкычы бар бийик терезеден дыбырап жааган жамгырды тиктеп тура берем. Жашоомду сырттан дыбырап жааган жамгыр үнү келип турган ичи салкын караңгы бөлмөгө окшотом.
Эркек: Жамгыр…