Түнт токойдун коюнунда

Биз бадал тушка жете келгенибизде, мен аларга буюм-тайымдар бадалдын  төр жагына  көмүлгөнүн, андыктан аттан түшүп жөө басуу керектигин айттым. Оңой оокатка туйтунууну көздөгөн эркек буга дароо эле макул болгон менен аял аттан түшпөй тургандыгын жана бизди ошол жерде күтөөрүн эскертти. Бадал абдан калың болгондуктан аялдын бул аракетин, албетте түшүнсө болор эле. Биз аялды таштап коюп, чытырманды аралай жөнөдүк.

Бадалдын чети жалаң гана бамбук болсо, орто чени криптомерийлерге  абдан жыш болуп чыкты. Менин оюмдагы нерсени ишке ашыруу үчүн андан өткөн ыңгайлуу жайды табуу кыйын эле. Бутактардын улам бирин жылдырып, мен байлыктын криптомериялардын алдында көмүлгөндүгү тууралуу саймедиреп, ал болсо, мени кунт коюу менен угуп, мына ошол бактардын ичке бутактары көрүнгөн жакка ашыгып бара жатты. Бамбук азайып, жалаң гана криптомерийлер  калган маалда байкатпастан мен аны көз ачып-жумганча жерге көтөрүп урдум да, бакка таңып салдым. Арканбы? Мына кызык, өзү менен чогуу аркан ала жүрбөгөн каракчыны көргөнүңүздөр барбы? Аркан дайыма менин курумда байлануу боло турган – ансыз дубалдардан кантип ашып түшмөкмүн. Баса,  кыйкырып, кимдир-бирөөлөрдү жардамга чакырбасын деген ой менен оозуна жерде жаткан бамбуктун жалбырактарын тыгып салдым.

Ошентип, эркегинин эсебин тапкан соң кайтып аялга келдим да, капысынан эле сапарлашынын ооруп калгандыгын жана барып көрүп коюусун кыйыттым. Менин кытмыр оюм бу жолу да өз максатына жеткендигин айтып деле кереги жок го дейм. Ал башындагы жазы курбулуу шляпасын чечип, колун мага сунуп жол башта дегендей ишаарат кылды. Ошентип, чытырманды аралап отуруп, күйөөсү байланган бакка келип жеткенибизде, ал не болгонун көрөр замат койнунан шамшар сууруп чыгып, мени көздөй атырылды. Калп айткан менен болобу, мен өмүрүмдө мындай эр жүрөк аялды көргөн эмесмин. Эгерде, кандай-андай болот деп  сак-сактап турбаганымда, курсакка канжар жеп, ок жеген аюудай ач айкырып өлөрүм ажеп эмес эле.  Биринчи жолкусунан мен буйтап кеттим деңизчи, бирок ал ошону менен эле токтоп калбай шамшары менен туш келди ургулаганын  уланта берди. Бир аялга алым жетпесе, анда менин эмнем Тадземару? Акыры колундагы канжарын кагып түшүрүп, күйөөсүнүн көзүнчө баштагы  ойлогон оюмдун өтөөсүнө чыктым.

Дагы бир жолу кайталайм – күйөөсүн өлтүргөн жокмун жана андан кийин деле өлтүрөйүн деген оюм жок болчу. Анан эмне болду дебейсиңерби? Мен аялды таштап, бадалды аралай качып кетмекчи болгондо, ал ыйлап жаткан жеринен обдулуп тура калып, мени жеңден тартып токтотту да: «Же сиз, же менин күйөөм… экөөңөрдүн бирөөңөр өлүшүңөр керек… Эки бирдей эркектин алдында маскара болуу – өлүмдөн катуу… андыктан экөөңдүн бирөөң өлүш керек… мен болсо, кайсы тирүү калганыңа тийүүгө даярмын!»-деп кыйкырды. Ошондо гана мен эркекти өлтүрүү керектиги тууралуу ойлондум (үнсүз тунжуроо).

Мына ушундан соң – эркекти өлтүрүү керектиги тууралуу ойлонгондугум  жөнүндө айткандан кийин, силер мени таш боор адам тура деп ойлоп жатсаңар керек. Жок, андай деле эмес. Болгону – силер ошол маалда  ал аялдын жүзүн, анан калса, эңсөө толгон көздөрүн көргөн жоксуңар. Бул көз караш үчүн мен бардыгына, керек болсо, азезилдин өзү менен болсо да кармашууга даяр элем. Аялдыкка алуу – мына ушул ой мени бүтүндөй бийлеп алды. Жок, мунун өзү силер ойлогондой кумар ышкысы деле эмес. Андай болсо, мен ал аялды жаткыра тээп басып кетмекмин. Кан дагы бөөдө төгүлмөк эмес. Кыскасы, ошол көз ирмемде, башкача айтканда, аялдын мага болгон  көз карашынан  кийин күйөөсүн сөзсүз өлтүрүүнү чечтим. Бирок, аны минтип байланып турган абалында өлтүрүү мен үчүн өтө уят болмок. Андыктан,  арканды чечтим да: «Кел, маселени кылыч аркылуу чечели!»-дедим. Айтмакчы, силер бактын түбүнөн таап алган аркан менин ошондогу арканым.  Ал «лам»  деп ооз ачпастан, кылычын ала калып айыгышкан түрдө мени менен чабышып кирди. Биздин бул беттешүүбүздүн эмне менен бүткөнү, менимче бардыгыңыздарга жакшы белгилүү болуш керек. Жыйырма үчүнчү жолу шилтегенимде гана кылыч көкүрөгүнө матырылды. Жыйырма үчүнчү  жолку шилтенишинде – ушуну эсиңиздерге алып койсоңуздар! Дегеним, дүйнө жүзү боюнча ушул  эркек гана  мага каршы жыйырма үч жолу кылыч шилтегенге жарады (куунак күлкү). Ошентип, ал жерге кулап түшкөндөн кийин мен канга боёлгон кылычымды кармаган боюнча аялды көздөй бурулдум. Бирок, ишенсеңиздер, ал өз ордунда жок болуп чыкты. Мен нары-бери чуркап, аны караган-бутанын арасынан издегеним менен эч кандай майнап чыккан жок. Жакшылап кулак түрүп тыңшаган менен деле болгон жок. Болгону, жан таслим болуп бара жаткан тиги эркектин кыркырап жаны чыгып жатканы гана угулду. Балким, бири-бирибизди өлтүрүү үчүн биз кылычташып жатканда ал жардамга чакыруу үчүн бадалдан суурулуп чыгып, башы оогон жакка безгендир? Башыма ушул ой кылт этери менен мен маркумга тиешелүү кылыч, жаа жана жебелерди алып, келген жолум менен кайра артыма чу койдум. Аял атын калтырып кеткен жерге келгенимде ат мурдагысындай эле эч нерседен бейкапар оттоп жаткан экен. Андан ары эмне болгондугун айтып отуруу, демек убакытты текке кетирүү. Бир гана белгилей кетчү нерсе: борбор калаага кирердин алдында менде эч кандай кылыч жок болчу. Болду. Мындан башка айтарым жок. Мага эң эле катаал жаза бериңиздер. Акыры бир күнү,  бул кайран баш – кылган кылыктарым үчүн укуруктун учунда сайылып турарын жакшы билчүм.